गोष्ट ६

उपयोजित लेखना:कथा लेखन

प्रश्न: खालील अपूर्ण कथा पूर्ण करून लिहा.
पाडली गावातील सखू आपल्या रानातला भाजीपाला घेऊन बाजाराला गेली. शेतातल्या कोवळ्या भाज्या विकताना दिवस कधी संपला तिला कळलेच नाही. अजूनही थोडी भाजी शिल्लक होती. भाव कमी करून तिने ती विकली व सर्व साहित्य गोळा करून लगबगीने घराकडे निघाली. अर्ध्या रस्त्यात जाईपर्यंत काळोख दाटून आला. एक हुरहुर तिच्या मनात दाटून आली, पण नेटाने ती चालत होती. पावले भरभर उचलत होती. एवढ्यात तिला काळोखात सायकलचा आवाज आला. ती थबकली आणि...

तिने पाहिले की मागून तिचा शेजारी विनायक सायकलवरून येत होता. तिला पाहून त्याने सायकल थांबवली आणि म्हणाला, "सखू मावशी, खूप उशीर झालाय, तुम्ही माझ्या सायकलवर मागे बसा, मी तुम्हाला घरी सोडतो." सखूने सुटकेचा नि:श्वास सोडला. काळोखात एकटीने चालण्यापेक्षा ओळखीच्या माणसासोबत जाणे तिला सुरक्षित वाटले.

वाटेत गप्पा मारत असताना सखूने विनायकला विचारले, "अरे विनायक, तू इतका उशीर कसा केलास?" त्याने सांगितले की त्यालाही शहरात काही कामासाठी उशीर झाला होता. थोड्याच वेळात ते दोघे सखूच्या घरापाशी पोहोचले.

सखूने विनायकचे आभार मानले आणि त्याला शेतातल्या काही ताज्या भाज्या भेट म्हणून दिल्या. त्या रात्री घरी गेल्यावर सखूला जाणवले की, संकटाच्या वेळी कोणाचे तरी साहाय्य मिळणे किती मोलाचे असते. शेजारधर्म आणि माणुसकी आजही गावागावात कशी टिकून आहे, हेच यातून दिसून आले.

तात्पर्य: माणुसकी आणि एकमेकांना केलेली मदत कठीण प्रसंगात मोठा आधार ठरते.