लेखन कौशल्य : आत्मकथन
मी समुद्र बोलतोय...
मी अथांग, निळाशार समुद्र! मानवाच्या प्रगतीचा आणि निसर्गाच्या संतुलनाचा मी एक अविभाज्य भाग आहे. माझे निसर्गसौंदर्य पाहण्यासाठी तुम्ही नेहमीच माझ्या किनाऱ्यावर गर्दी करता. ती फेसाळणारी लाटांची गाज, अथांग पसरलेले क्षितीज आणि मावळत्या सूर्याचे सोनेरी प्रतिबिंब... हे सारे पाहून तुमच्या मनातील थकवा दूर होतो, याची मला जाणीव आहे. कवींना कविता सुचवण्यासाठी आणि कलाकारांना प्रेरणा देण्यासाठी माझे रूप नेहमीच सज्ज असते.
माझे मानवी जीवनातील महत्त्व आणि उपयुक्तता अनन्यसाधारण आहे. मी केवळ जलसाठा नाही, तर पृथ्वीवरील जीवसृष्टीचा श्वास आहे. पावसाचे ढग माझ्याच कुशीतून जन्म घेतात. मी मानवाला मौल्यवान मोती, मीठ, मासे आणि खनिज तेलाचा साठा देतो. जगाचा व्यापार माझ्याच लाटांवरून स्वस्त दरात चालतो. इतके देऊनही मी कधीच कोणाकडून काही मागत नाही.
परंतु, आज माझ्या मनात एक मोठी खंत आहे. जो मानव माझ्या सौंदर्याचे गोडवे गातो, तोच आज माझ्या उदरात प्लास्टिक, सांडपाणी आणि कारखान्यांची विषारी रसायने ओतत आहे. माझ्या कुशीत खेळणारे हजारो जलचर आज या प्रदूषणामुळे आपला जीव गमावत आहेत. तुमचे मनोरंजन करताना मी मात्र आतून विषारी होतोय, याचे दुःख शब्दांच्या पलीकडे आहे.
शेवटी, तुम्हाला एकच संदेश द्यायचा आहे - निसर्ग तुम्हाला भरभरून देतो, त्याची काळजी घेणे हे तुमचे कर्तव्य आहे. जर मी प्रदूषित झालो, तर पृथ्वीवरील पर्जन्यचक्र विस्कळीत होईल आणि त्याचे गंभीर परिणाम तुम्हाला भोगावे लागतील. 'मला स्वच्छ ठेवा, मी तुम्हाला समृद्ध ठेवीन.' हाच मंत्र लक्षात ठेवा, तरच आपण एकत्र आनंदाने राहू शकू.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा