वैचारिक लेखन
निसर्गाच्या अनमोल देणगीपैकी एक म्हणजे 'पाणी'. सजीव सृष्टीचा उगम आणि विकास हा पाण्यावरच अवलंबून आहे. म्हणूनच आपण म्हणतो, "पाणी हेच जीवन". परंतु, दुर्दैवाने आज मानवाच्या हव्यासामुळे हेच जीवन प्रदूषित होत चालले आहे. जलप्रदूषण ही आजच्या काळातील सर्वात मोठी जागतिक समस्या बनली आहे.
जलप्रदूषणाची मुख्य कारणे म्हणजे वाढते शहरीकरण आणि औद्योगिकरण. कारखान्यांमधून निघणारे विषारी रसायनेयुक्त सांडपाणी थेट नद्यांमध्ये सोडले जाते. तसेच शहरांमधील सांडपाणी, प्लास्टिक कचरा आणि धार्मिक विधींनंतर उरलेले निर्माल्य नद्यांमध्ये टाकल्यामुळे नद्यांचे पाणी पिण्यायोग्य उरलेले नाही. यामुळे जलचर प्राण्यांचे अस्तित्व धोक्यात आले असून मानवाला कावीळ, विषमज्वर आणि पोटाचे गंभीर विकार जडत आहेत.
केवळ समस्या मांडून उपयोग नाही, तर त्यावर उपाययोजना करणे ही काळाची गरज आहे. सर्वप्रथम, कारखान्यांमधील सांडपाण्यावर प्रक्रिया केल्याशिवाय ते नद्यांत सोडू नये, असा कडक नियम हवा. आपण सर्वांनी मिळून नद्यांमध्ये कचरा टाकणे बंद केले पाहिजे. प्लास्टिकचा वापर टाळून आपण जलस्रोतांचे रक्षण करू शकतो. तसेच शेतीमध्ये रासायनिक खतांचा वापर कमी करून सेंद्रिय खतांचा वापर वाढवायला हवा, जेणेकरून पावसाच्या पाण्यासोबत रसायने जमिनीत मुरणार नाहीत.
शेवटी, पाणी वाचवणे आणि ते शुद्ध राखणे ही केवळ सरकारची जबाबदारी नसून ती आपल्या प्रत्येकाची नैतिक जबाबदारी आहे. "आज आपण पाणी वाचवले, तर उद्या पाणी आपल्याला वाचवेल." जर आपण आताच सावध झालो नाही, तर भविष्यातील पिढीला पिण्याच्या पाण्यासाठी संघर्ष करावा लागेल. चला तर मग, 'स्वच्छ जल, समृद्ध जीवन' हे ब्रीदवाक्य मनात ठेवून आपण जलप्रदूषण रोखण्याचा संकल्प करूया.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा